Ons bedrijf

Medewerkers van ons bedrijf
V.l.n.r. Sander, Eric, Willie, Mieke en Leonie

www.StopRoest.nu is een onderdeel van Autobedrijf Willie Harberink VOF. Per 1 januari 2013 zijn we gestopt met de verkoop van auto’s en brommobielen. Wij zijn verder gegaan als een auto-specialisatie bedrijf met de volgende onderdelen:

Verder verzorgen wij specialistische reparaties en onderhoud voor collega-autobedrijven die er zelf niet de tijd of kennis voor hebben. Onze medewerkers verstaan hun vak en zullen er alles aan doen om uw auto in topconditie te houden.

Historie StopRoest.nu

Willie Harberink kwam al jong in aanraking met het behandelen van een auto met teer. Zijn oudste broer had een auto gekocht en het eerste dat moest gebeuren, was zorgen dat hij niet ging roesten. De auto werd behandeld met afgewerkte olie, wat hij had gekregen bij de gemeentegarage. De olie moest in de kokers lopen en wel zo dat alle delen in die koker geraakt werden. Bij dezelfde gemeentegarage had hij dan ook gaten geboord in de kokers en die gaten werden gevuld met afgewerkte olie. Natuurlijk werd de olie die er weer afkwam opgevangen en voor de andere koker gebruikt. Als alle chassisbalken aan de beurt waren geweest, werd met de teerkwast de onderzijde behandeld met scheepsteer, verdund met, u raadt het al, afgewerkte olie.

Een jaar of wat later, was het nog hetzelfde verhaal. Het kan haast niet anders dan dat het rond die tijd (1965-1970) ook al gewoonte was om nieuwe auto’s meteen met een anti-roestmiddel te behandelen.

De eerste nieuwe auto’s welke Willie Harberink verkocht voor een werkgever, waren van Fiat (ong. 1975). In die tijd werd al gezegd dat deze auto’s al in de folder roestten. Nieuwe auto’s kwamen toen nog “in het vet” vanaf de vrachtauto binnen. Ze werden onmiddellijk opgehaald door (in dit geval) Tectyl-Jantje, en je kreeg hem getectyleerd en schoon terug. Als eigenaar van dit prachtig stukje techniek zorgde je er toen wel voor dat de auto na een jaar tot maximaal twee jaar een nabehandeling kreeg. En, omdat je zuinig was, ging je elke twee of drie jaar terug voor een herhalingsbehandeling.

In de loop der jaren kwamen meer anti-roestproducten op de markt. Valvoline en Dinitrol waren jarenlang marktleider. Begin 80er jaren kwam vanuit Zwitserland Waxoyl een stuk van de koek opeisen. Merken als Opel en Ford zorgden ervoor dat Waxoyl snel geaccepteerd werd, ondanks dat het een heel ander product was. Waxoyl werd niet op basis van teer, maar op chemische basis gemaakt.

In autoland was het product erg welkom. Vooral omdat het veel schoner aangebracht kon worden en omdat aangetoond werd dat het echt een kruipende werking had. Het kwam zo overal waar andere producten geen bescherming meer konden bieden.

Vanaf het begin van Autobedrijf Willie Harberink (1983) werd met plezier met Waxoyl gewerkt. Het werd gebruikt als behandeling voor nieuwe auto’s die vanaf fabrikant of importeur geen anti-roest kregen, maar ook als nabehandeling. In die jaren kreeg een auto met een zuinige eigenaar elke drie tot vijf jaar wel een behandeling. Eind jaren negentig kwamen diverse merken, vooral de duurdere, met een zinkbad dat het tectyleren overbodig zou maken. Andere merken volgden met een zinkbehandeling of PVC coating op “kwetsbare” plaatsen.

Een complete anti-roestbehandeling bij aflevering werd langzamerhand overbodig gevonden en de fabrikanten gaven steeds langere carrosseriegaranties. Dat er nog wel degelijk een roestprobleem is, komt duidelijk naar voren als gekeken wordt naar terugroepacties in verband met roestproblemen.